Nieuws

Werken met buurtsportcoaches: op naar een zelforganiserend team

Sinds de zomer van 2018 ben ik betrokken bij een team van buurtsportcoaches. Vlak daarvoor had de teamleider aangegeven op zoek te gaan naar een nieuwe uitdaging. Hij had daar lang gewerkt. Begonnen als medewerker en zich ‘opgewerkt’ tot teamleider. Wat hij in al die jaren samen met de directeur had opgebouwd was een duidelijke organisatiestructuur, met heldere afspraken over werkprocessen. Iedereen wist precies wat zijn taken en werkzaamheden waren. Een stevige basis dus, waar ik zo op kon voortborduren. De vraag aan mij? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat dit team zelfstandiger wordt en meer zelforganiserend?

Ik ken het team omdat we ze eerder een training hebben gegeven over de ondernemende sportprofessional. Ze kregen toen tips en tools over hoe je processen leidt, hoe je waarde creëert voor je ‘klant’ en hoe je goede gesprekken voert met nieuwe partners. Het is een enthousiaste groep buurtsportcoaches. Stuk voor stuk leuke, jonge professionals met passie voor hun vak. Er is veel draagvlak om met elkaar toe te werken naar een zelforganiserend team. Samen aan de slag en met de directeur stappen zetten om dat te realiseren.

Maar waar begin je dan? Het gaat er bij zelforganiserende teams natuurlijk om dat verantwoordelijkheden laag in de organisatie liggen. Daar waar het gebeurt; dichtbij het primaire proces. In deze situatie gaat het dan over het opstarten, organiseren en uitvoeren van projecten en activiteiten, maar vooral ook over het verbinden van partijen en het creëren van slimme verbindingen tussen sport, onderwijs, welzijn en gezondheid.

Om daar te komen hebben wij ervoor gekozen om te beginnen met het maken van een teamopstelling. Letterlijk! Leuk om te doen, want je gebruikt een sportmetafoor om te bepalen wie welke rol wil spelen in het team. Je kijkt daarna naar de taken, werkzaamheden en verantwoordelijkheden die daar bij passen. Wat er dan gebeurt is mooi om te zien. Iemand werpt zich op als keeper, omdat ze vooral ‘op de achtergrond’ de boel wil regelen en overzicht wil houden. Een ander ziet zichzelf meer als nummer 10. Een vrije rol, kansen zien en benutten en af en toe op avontuur gaan. We hebben een spits die vooruit wil, vernieuwend wil zijn en projecten tot een goed einde wil brengen, scoren dus! En we hebben een aanvoerder. In het veld neemt hij de positie van verdedigend middenvelder in. Hij heeft veel ervaring, overzicht, zet mensen neer en loopt gaten dicht. Hij is ook ‘het verlengstuk’ van de coach.

Het mooie aan zulke sessies is dat iedereen zich (op een gegeven moment) herkent in de opstelling en de positie die een ieder wil innemen. We hebben voor mijn gevoel een goed team neergezet met bijpassende rollen, taken en verantwoordelijkheden.

We zijn nu een half jaar verder en het team neemt steeds meer zelf de verantwoordelijkheid. Ze nemen zelf besluiten, coachen elkaar en leren van elkaar. Laatst bijvoorbeeld, hadden ze te maken met twee gaten in het activiteitenrooster die dezelfde middag nog moesten worden ingevuld. Voorheen zou de teamleider daar een besluit over nemen. Nu stak het team de koppen bij elkaar en ze vroegen mij erbij om mee te luisteren. Ik merkte eerst wat onwennigheid en de behoefte aan iemand die een besluit zou nemen. Door ze te stimuleren om per persoon één oplossing te bedenken en op te schrijven, kwam het gesprek op gang. Vanuit een open houding wordt dan geluisterd naar elkaars argumenten en komt de oplossing in beeld. Maar ook als het gaat om financiële zaken, nieuwe projecten of mooie ideeën. Het team bespreekt het en komt met een besluit of oplossingen. Pas als ze er echt niet uitkomen, wordt de coach erbij gevraagd om mee te denken en misschien een knoop door te hakken.

Het uiteindelijke doel is om te komen tot een team dat vanuit een gezonde af- en aanspreekcultuur haar werkzaamheden verricht. Dat betekent dat de buurtsportcoaches zich veilig moeten voelen om op een gezonde manier te communiceren, afspraken te maken en grenzen aan te geven. Makkelijk is het maken van afspraken, moeilijk is het aanspreken van elkaar als afspraken niet worden nagekomen. Ik heb het gevoel dat we op de goede weg zijn. We zijn er nog niet, maar we gaan er wél komen!

De komende tijd zal ik jullie nog wel eens vaker vertellen over mijn ervaringen met deze groep buurtsportcoaches en hoe mooi het is om daar mee samen te werken…

Eralt